راسخي لنگرودي

در دنیای امروز که فضای مجازی و شبکههای اجتماعی در تمام زوایای زندگی ما نفوذ کرده و می-رود چون لشکری قدرتمند همه ذهن و ضمیر ما را در اشغال خود درآورد، داشتن دغدغهای به نام کتاب کاغذی شاید برای برخی شگفتانگیز هم باشد.«یادداشتهای یک کتابباز!»نوشته: احمد راسخی لنگرودیناشر: همرخ؛ چاپ اول، پاییز 1402200 صفحه، 165000 تومان****در دنیای امروز که فضای مجازی و شبکههای اجتماعی در تمام زوایای زندگی ما نفوذ کرده و می-رود چون لشکری قدرتمند همه ذهن و ضمیر ما را در اشغال خود درآورد، داشتن دغدغهای به نام کتاب کاغذی شاید برای برخی شگفتانگیز هم باشد. چه شگفتانگیز و چه غیرشگفتانگیز، اما هستند کسانی که همچنان از این یار مهربان قدیمی با همان سیمای همیشگیاش رابطهای تنگاتنگ دارند. در مخیلهشان هم نمیگنجند روزی از آن جدا شوند. چراکه تنها کتاب کاغذی را کتاب می-دانند. اصالتی برای کتاب غیرکاغذی قایل نیستند. کتاب الکترونیکی را فاقد صورت انسانی میدانند؛ عاری از جسم، شکل و شمایل. انگار مزاحمی است که میخواهد لذت خواندن را از آنها بگیرد. این درست که کتاب الکترونیکی حجم و وزن فیزیکی ندارد، قابل دسترستر است، برای ما اصلا بار اضافی ایجاد نمیکند. در این خانههای قوطی کبریتی فضایی را اشغال نمیکند. برخلاف کتاب کاغذی هزینهای نیز به کتابخوان تحمیل نمیکند. درنتیجه، میتوان هزاران و حتی میلیونها صفحه کتاب را در تلفن همراه یا تبلت خود ذخیره کرد و با خود همه جا همراه داشت، وقت و بیوقت به سراغش رفت، اما با تمام این اوصاف کتاب کاغذی برای این افراد نقش و جایگاه دیگری دارد. از شان و منزلت دیگری برخوردار است. این عده خوشتر آن دارند که هیئت کتاب را ببینند. در برابرشان عرض اندام کند. آن را مثل سایر اسباب راسخي لنگرودي...

پاییز بود آن شب. هوا بارانی بود. کمی باران میxadآمد، اندکی بعد قطع میxadشد. مثل نفسxadهای مادر در واپسین ساعات عمر. با چشمانی بسته و دهانی باز، یکهو صدای نامفهومی از او شنیده میxadشد. شهادتین جاری میxadکرد گویا. با کمی دقت میxadشد حدس زد این را. شاید هم همان عبارت عیسی را با خود زمزمه میxadکرد: «ایلی ایلی لماسبقتنی». الهی الهی مرا چرا رها کردی؟! و شاید هم کسی را میxadخواند. مرگ بود که آن را میxadخواند؟! یعنی از او میxadخواست که او را هر چه زودتر ببرد؟ مثل این سالxadها که سایه به سایه این فرشته نجات را دنبال میxadکرد؛ «چرا مرگ سراغم را نمیxadگیرد؟ خلاصم نمیxadکند؟ خسته شدم از این زندگی لعنتی.» خواسته اش چقدر برایم سنگین بود.در سالxadهای آخر این خواسته او بود. پیش از این از مرگ میxadترسید، خیلی هم می ترسید، این اواخر اما نه، اصلا. مدام این فرشته نجات را میxadخواند. این فرشته هم که به او میدان نمیxadداد. سوی خود میxadرفت. از او دور میxadشد. با دورشدنش زجرکشش میxadکرد. به قول هدایت: «چه میxadتوان کرد وقتی که مرگ هم آدم را نمیxadخواهد، وقتی که مرگ پشتش را به آدم میxadکند، مرگی که نمیxadآید و نمیxadخواهد بیاید! چه هولناک است وقتی که مرگ آدم را نمیxadخواهد و پس میxadزند!»اما او رفت. برای همیشه رفت. چیزی که خودش میxadخواست. صورتش سفید شده بود هنگام مرگ. همه چیز خبر از رفتنش میxadداد؛ آن دهان و چشمان بسته، آن زمین گیر شدن لرزش xadهای پا و پرشxadهای چانه، آن قلب از تپش افتاده؛ همه و همه.و از این پس من میxadمانم با آن برگxadهای زرد پاییزی درختان حیاط، و آن خاطرات سر به مهر در شصت و پنج سال با او بودن. شصت و پنج سال چیز کمی نیست! راسخي لنگرودي...

پاییز بود آن شب. هوا بارانی بود. کمی باران میxadآمد، اندکی بعد قطع میxadشد. مثل نفسxadهای مادر در واپسین ساعات عمر. با چشمانی بسته و دهانی باز، یکهو صدای نامفهومی از او شنیده میxadشد. شهادتین جاری میxadکرد گویا. با کمی دقت میxadشد حدس زد این را. شاید هم همان عبارت عیسی را با خود زمزمه میxadکرد: «ایلی ایلی لماسبقتنی». الهی الهی مرا چرا رها کردی؟! و شاید هم کسی را میxadخواند. مرگ بود که آن را میxadخواند؟! یعنی از او میxadخواست که او را هر چه زودتر ببرد؟ مثل این سالxadها که سایه به سایه این فرشته نجات را دنبال میxadکرد؛ «چرا مرگ سراغم را نمیxadگیرد؟ خلاصم نمیxadکند؟ خسته شدم از این زندگی لعنتی.» خواسته اش چقدر برایم سنگین بود.در سالxadهای آخر این خواسته او بود. پیش از این از مرگ میxadترسید، خیلی هم می ترسید، این اواخر اما نه، اصلا. مدام این فرشته نجات را میxadخواند. این فرشته هم که به او میدان نمیxadداد. سوی خود میxadرفت. از او دور میxadشد. با دورشدنش زجرکشش میxadکرد. به قول هدایت: «چه میxadتوان کرد وقتی که مرگ هم آدم را نمیxadخواهد، وقتی که مرگ پشتش را به آدم میxadکند، مرگی که نمیxadآید و نمیxadخواهد بیاید! چه هولناک است وقتی که مرگ آدم را نمیxadخواهد و پس میxadزند!»اما او رفت. برای همیشه رفت. چیزی که خودش میxadخواست. صورتش سفید شده بود هنگام مرگ. همه چیز خبر از رفتنش میxadداد؛ آن دهان و چشمان بسته، آن زمین گیر شدن لرزش xadهای پا و پرشxadهای چانه، آن قلب از تپش افتاده؛ همه و همه.و از این پس من میxadمانم با آن برگxadهای زرد پاییزی درختان حیاط، و آن خاطرات سر به مهر در شصت و پنج سال با او بودن. شصت و پنج سال چیز کمی نیست! راسخي لنگرودي...